Bir kalemim vardı yalnızlığımda sarılabileceğim. Sonra bende oturdum yazdım içimden ne geldiyse onu yazdım. Yazdıklarımdan hiç pişman olmadım. Elime kalemi aldığımda ya yalnızlığın en ücra köşesindeydim yada yalnızlığa gireceğim sokağın başında. Gerçi öyle ya ben hep yalnızdım.
Beş yaşındayken şairlerin ne iş yaptıklarını iyice anlamıştım: Hokus pokus. Yıllar sonra bugün de iyi şairlerin birer sözcük illüzyonisti olduklarına dair fikrim değişmedi. Yazar ve şairlerin aslında ne denli yalnız insanlar olduklarını ve bu hokus pokus işini en çok kendilerini eğlendirerek, yalnızlıklarının acısını azaltmak için düzenlediklerini anlamamsa daha yıllar alacaktı.
Yoruluyor insan bazen. Yorulmak elbette sadece bedenen
yapılan bir eylem değildir. Ben hiç yorulmam. Öyle ya zaten ben hiç uyumam.
Bedensel yorgunluklarım yoktur benim. Oysa insan yorulur bazen. Bende
yorulurum, yoruldum...İnsan hep dik duracağım derken kendin kapatıyor dışarıdan gelebilecek tüm darbelere karşı. Bir tek gönlünü katmıyor araya. Zaten onu da kat kat sandıklara saklayıp sesini duymaz oluyor. İnsan dediğin yorulur akla gelebilecek her şeyden aslında. Ama sadece bedensel yorgunluklarıdır görebildiği. Uyuyunca geçecektir bilir ve uyur. Uyandığında ise hiç bir şey kalmamış zanneder. Zannetmek...
Bende zannettim. Evet zannettim ama doğarken dolmuştu
vadesi uykumun. Ben... Yoruldum... İnsan yorulur; en ok da yalnızlıktan
yorulur. Bazen tüm gürültünün içinde başını koyduğunda tüm hepsini
unutabildiği, hiçbiri duymadığı bir omuz ister; kafasını yasladığında tüm
kaçtığı gürültünün arasında sadece yaslandığı omzun kalp atışlarını duymak
ister.Ne zaman kırılsam birilerine sukût nakışlı hırkalar giyiyorum. Kıvrılıp da içimin denizlerine; "boş ver nasılsa öleceğiz" diyorum. Sen bilmezsin; ben denizi kalbimde taşırım, gözlerimde. İçim denizdir benim. Gittiğim yere benimle gelir. Fırtınası bundan benliğimin. Birine sevdalanmak, O’nu alıp yüreğinin bir köşesine saklamak ve gittiğin tüm yollar boyunca yanında taşımaktır aslında. Ben de denize sevdalıyım işte, bir onu taşırım şu gönlümde. Yağmur, dolu, kar , fırtına, rüzgar, gök gürültüsü, şimşek vahşi dalgalar kısacası Karadeniz. Seviyor muyum; sonuna kadar. Benim gönümde Karadeniz'den bir parça deniz vardır ki hiç durulmaz dalgası; içinde hem mavisi hem karası. Bundandır maviye sevdam. Şimdiye kadar bir başkası girmeyi başaramadıysa hiç o denizin içine, o dalgalarda kimse kayık yüzdürmeyi başaramamışsa benim mi bunun suçu? Bana düşen yorgunluğuma direnmektir. Belki çok can aldı, belki canımdan can çaldı, belki çok canımı yaktı, belki benden son alacağı da ben olacağım ama olsun; o Karadeniz beni hiç utandırmadı. Hao yeter da bana.
Onu gördüm Karadeniz'i görmüş gibi oldum. Bazen
sakindi, bazen deli. Hem sevdim, hem korktum... Güzeldi ama aşk desen değildi.
Dinlediğim en güzel müzikti belki ama sözleri eksikti. Yetmedi... Bir
mektup sayfasında, en sevdiğin ceketinin kolunun ucunda, bir kahve fincanının
kulpunda, bir vapurun korkuluklarında pusuya yatmış parmak izlerine
rastladığında anlarsın, gidenler gitmeden kendilerinden bir şeyler
bırakmışlardır oraya. Sahi neydi aynı mahallenin çocuklarının
arkadaşlığını serbest ama aşkını imkansız kılan gelenekler?Ben aslında yalnızlığı da severim; ben yalnızlığı sevmem değil, ben yalnızlıktan korkarım. Korka korka severim ben yalnızlığı, yalnızlığımı... İki korkum vardır şu dünyada ki biri karanlıktır diğeri yalnızlık. İkisi arkadaştır birbirine, yoldaştır, kardeştir. Sevmem dedim çünkü insanların beni çözmesinden korktum, kapalı kapılarımı açmalarından, kilitli sandıklarımı bulmalarından en çok da bin bir güçlükle kurduğum buzdan kalelerimi yıkmalarından korktum. Zıtlıklar abidesidir içim benim. Günün geceye kavuştuğu o sakin saatleri de severim, şehrin bize kaldığına inandığım o lacivert saatleri. Karanlık değildir çünkü onlar, onlar ki karanlığa çöküş vakitleridir. O saatler şehrin kaçış saatleridir.
Şimdi karanlıktan korkan benken önümde duruyor
karanlık. Önümde iki yol; birinde ayağıma batan güven kırıkları, diğerinde
yıldızlarla dolu ama bastığım tahtanın nasıl olduğunun bilinmemesi... Biri
karanlık ayağıma batacak güven kırıklarını bilerek, diğeri yıldızlarla
aydınlatılmış evet ama bastığım o tahtanın ne olduğunun bilmeden. Evet aydınlık
karanlıktan daha çekici ama ya bastığın o tahta yaş ise, ya kırılır ise? O
karanlıkta ayağına batacak güven kırıklarını bilmek, bastığın tahtanın yaş olup
olmadığını bilmemekten, bilinmezlikten daha iyi değil mi? Karanlık güven
kırıklarıyla dolu bir yol, aydınlık bastığın yerin belli olmadığını bildiğin
diğer yol. İşte mesele tam da bu.Seçimini zekice yapmak yarılamaktır zafere giden yolu; diğer yarısı kayıtsızlıkla fethedilir.Bir yanda istediğin her şeyi söyleyebilirsin, öte yanda mecbur değilsin. Ben bir şekilde ikisini de yapmayı becerdim. Bu yüzden benimle bir sorununuz varsa; ''size aittir''...
Sonra bende gittim çay demledim; tüm yorgunluğumu,
yorulmuşluğumu kapının eşiğinde bırakarak içeri girdim. İçimdeki seslere karşı
kulaklarıma sıkı sıkıya tıkadım yalnızlığımı. Çünkü insanların ulaşmalarını
istemediğim "ben"i duymaması, görmemesi gerekiyordu. Ben de öyle
yaptım. Beni içimin ücra köşelerine hapsedip yeniden bilinen bene büründüm.
İçimdeki beni kuytu da bıraktığımda kafamda yerel Hopa oyun havaları çalıyordu.
Ben de her şeyden kaçışım olarak sığındım yine bir demlik çaya ve yalnızlığım
muhabbetkâr oldu yine bana karşı bana. Beni tek terketmeyen, bırakıp gitmeyen
oydu; tüm bana rağmen benliğimi yıllardır bile bir kez olsun bırakmayan bir
oydu. Zaten sıkmadan uzun uzun anlatmasını bilen yegâne geveze denizdir. Madem deniz yoktu sığınabileceğim bende çay sığınmıştım. Benim gibi insanların çaya neden sığındıklarını diğerlerinin anlamasının
olanağı bile yoktu. Kahve terkedendi, çay bekleyen. Ve benim yine ikisine
birden alışılagelmemiş bir bağımlılığım vardı. 
Hüngür hüngür ağlamayı istiyorum sanki. Garip
tanımadığım şeyler dolaşıyor içimde; içimde benim dahi tanımadığım, yanımdan
geçip giden insanlar var. Ben yoruldum... Yorgunum.... Beynim yorgun, gönlüm
yorgun... Aklımda o ılık rüzgârın tadı... Belki de bahardandır yorgunluğum; öyle ya artık
takvimlerde bahar geldi, takvimler döndü dolaştı yine 1 martı, yine baharı
getirdi...
Ve birinin nasıl çay demlediğini merak ediyorsan bayım, durum gerçekten
vahim o zaman; sen onu derinden seviyorsun. Sağlıcakla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder